تبلیغات
نشر فردا Farda publishing - داستانهای برگزیده اصفهان



داستانهای برگزیده اصفهان
انتخاب : منیرو روانی پور ، مصطفی مستور ، احمد غلامی
(جایزه ادبی اصفهان)
نشر فردا
نایاب (در دست انتشار)

نخستین جایزه ادبی اصفهان از 22 الی 24 آذر ماه در بخش های مختلف برگزار شد. اداره کل فرهنگ و ارشاد استان اصفهان برای نخستین دوره جایزه ادبی را در سه بخش اصلی «داستان های برگزیده اصفهان»، «بهترین رمان» و «بهترین رمان» و نیز برنامه های داستان خوانی ، میزگرد، کارگاه داستان، نمایشگاه کتاب ادبیات داستانی و نمایش فیلم برگزار کرد.

جایزه ادبی اصفهان با یک فراخوان برای دعوت از داستان نویسان برای شرکت در یک مسابقه داستان اعلام موجودیت کرد. بنابر گفته مولیان این مسابقه در حدود 550 اثر به دبیرخانه جایزه ادبی اصفهان ارسال شد که فاطمه خان سالار و علی خدایی این آثار را در مرحله نخست بررسی کرده اند از این میان 250 اثر به مرحله نخست بررسی کرده اند و از این میان 250 اثر به مرحله دوم راه یافتند. احمد غلامی، منیرو روانی پور و مصطفی مستور داوران مرحله نهایی 23 داستان را برای چاپ در کتابی با عنوان مجموعه داستان های برگزیده اصفهان منتشر کرد. در این بخش در نهایت داستان های «مردگان» اثر محمدحسین محمدی نویسنده افغانی، «سگ گنده خانه آجر قرمز» اثر هادی کیکاووس از بندرعباس و «زخم صورت» اثر اکبر صحرایی از شیراز و «براساس خاطرات پسر همسایه» اثر حسین زارعی از بندر گناوه را به ترتیب به عنوان داستان های کوتاه برتر معرفی کردند. این بخش را باید از مهمترین و ارزنده ترین بخش از اقدامات جایزه ادبی اصفهان به شمار آورد.

انتشار 23 داستان از 23 نویسنده جوان در قالب یک کتاب مجالی به دست خواهد داد تا شناخت و معرفی نویسندگان جوان در بستری خوب میسر شود. هیأت داوران در بخش مجموعه داستان کوتاه در بیانیه خود در ارتباط با مجموعه برتر آورده اند: «هیأت داوران تلاش كردند بدون هیچ آثاری پرداخته و با مدنظر قرار دادن عناصر سازنده داستان و ساختار آن در هر اثر از میان نامزدهای نهایی ضمن تقدیر از احمد غلامی به دلیل تلفیق رویا و واقعیت و نیز استفاده از تكنیك های سایر هنرها مثل سینما و عكاسی در مجموعه داستان فعلاً‌ اسم ندارد، مجموعه داستان برادران جمالزاده اثر احمد اخوت را به عنوان بهترین مجموعه داستان سال 1381 معرفی كرد.»

یونس تراكمه از داوران بخش در مورد چند و چون انتخاب ها می گوید: رواج جایزه های ادبی در چند سال اخیر تلاش تازه ای برای جا انداختن یك نوع ادبی به نام داستان است. ما سعی كرده ایم از بین 31 مجموعه داستان را انتخاب كنیم. هر اثری را به تنهایی معیار قرار دادیم و هیچ داستانی را با معیارهای از پیش تعیین شده بررسی نكردیم، بلكه تلاش كردیم تا حتی در پاره ای موارد یك داستان را هم با متر و معیارهایی كه خود داستان به ما عرضه می كرد، مورد داوری قرار دهیم. وقتی می گوییم رواج جوایز ادبی خوب است به این معنا نیست كه آثار منتشر شده هم خوب هستند. اساساً‌ برای داوری و انتخاب برترین های جوایز ادبی می توان دو روش برگزید. یكی این كه بدون در نظر گرفتن هیچ سطحی به سراغ كتاب ها برویم و بهترین كتاب را نسبت به همان سال انتخاب كنیم. روش دوم این است كه حداقل هایی را در نظر بگیریم و اگر هیچ كتاب حائز این حداقل ها نشد نمی توان كتابی را انتخاب و معرفی كرد. البته در مجموع پروسه اعطای جوایز ادبی می تواند تنور انواع ادبی و از جمله داستان را گرم كند وگرنه خود جایزه شاید خیلی مهم نباشد. اهمیت جایزه ادبی اصفهان نیز به برگزاری نخستین دوره اش نیست و اگر تداوم پیدا كند تأثیرگذار خواهد بود. اما اگر جرقه ای باقی بماند كه این جا سرزمین جرقه ها و حركت های ناتمام است. جایزه ادبی اصفهان قبل از هر چیز اهمیتش را از این زاویه به دست می آورد كه یك مركز دولتی متولی برگزاری مراسمی شده است و از همه مهمتر در یك شهرستان و به دور از ماجرای مركزگرایی روی داده است. تراكمه در این ارتباط می گوید «در بخش خصوصی معمولاً یك یا چند نفر جمع می شوند و حركت تازه ای را آغاز می كنند و پس از مدتی فرسوده شده و آن را رها می كنند.

در بخش دولتی هم یك مسئول درست و حسابی پیدا می شود و كاری را شروع می ند و بعد مدام باید دعا كرد كه مسئول بعدی قطعش نكند یا ماهیتش را عوض نكند.» در بخش رمان 31 اثر از میان آثار منتشر شده در سال 81 هیأت داوران متشكل از حسن میرعابدینی، محمد كلباسی، ابوتراب خسروی، صفدر تقی زاده و هلن اولیایی نیا در بخش رمان به دلیل رویكرد برخی از نویسندگان به شیوه های متغلق و غیرقابل درك، كیفیت كلی رمان های منتشر شده در سال 81 را در حد مطلوب ندانست و از 3 رمان «پرنده من»،‌«سیماب و كیمیای جان» و «من ببر نیستم پیچیده به بالای خودتاكم» تقدیر كرد.

در بیانیه هیأت داوران تلاش نویسندگانی كه سعی در متحول كردن و ارتقای داستان نویسی ایران داشته اند، ارج نهاده شده و به دلیل ارائه صادقانه خودآگاهی زنانه و طنز خودجوش در پرداخت دشواری های زندگی امروز، كتاب «پرنده من» نوشته فریبا وفی را شایسته تقدیر دانسته است: هیأت داوران با تأكید بر این نكته كه رمان مطلق سال انتخاب نكرده اند، با این همه لوح تقدیر تندیس و جایزه دوم به اعتبار پرداخت موفق از روایتی تاریخی با توجه به خصلت های دیرپاینده انسان با نثری درخشان به رمان «سیماب و كیمیان جان» نوشته رضا جولایی اهدا شد و به دلیل تلاش ارزنده برای پدید آوردن زبانی رنگین در ساختاری مدرن و در ساحتی آئینی و مدرن، لوح تقدیر تندیس و جایزه نخست را به رمان «من ببر نیستم پیچیده به بالای خود تاكم» نوشته محمدرضا صفدری اهدا كرد. بحث معرفی نكردن رمان سال در میان كتاب های منتشر شده در سال 81 برای بار نخست در جایزه مهرگان مطرح شد و به بحث های زیادی دامن زد. حسن میرعابدینیو صفدر تقی زاده از داوران مشترك جایزه مهرگان ادبی و جایزه مهرگان ادبی و جایزه ادبی اصفهان هستند. میرعابدینی با تأكید بر حمایت از معرفی نكردن رمان سال می گوید: رمان نویسی در سال 81 وضعیت مطلوبی نداشت. رمان های منتشر شده در این سال چیزی بیش از 300 عنوان است و این آمار در یك نگاه چنین می نماید كه با وضعیت خوبی رو به رو هستیم. اما حدود 80 درصد از آثار منتشر شده پاورقی است. از اتفاق در بخش پاورقی نویسی نیز پسرفت داشته ایم.

رمان های نوشته شده در سبك و سیاق های جدی از منظری توجه با شگردهای پاورقی نویسی دارند. این دست از رمان ها اغلب مضمون گرا هستند و نوع برخورد با مضامین به نوعی رجعت به همان شگردها و موضوعات دستمایه قرار گرفته شده از سوی پاورقی نویسی است. میرعابدینی در ارتباط با چگونگی برخورد رمان های منتشر شده با مسئله ساختار گفت: «شیوه ها و شگردهای مدرن و فرامدرن در این رمان ها دیگر دارد تكراری می شود. به نظر می رسد نویسندگان ضرورت به كارگیری این مسئله را درك نكرده اند و از این رو نتوانسته اند این تئوری را در اثر خوددرونی كنند. این رمان ها قبل از هر چیز متكی به تئوری است. این مسئله به مانند برخوردی است كه نویسندگان عقیده گرا و مضمون گرا برخوردی سطحی با موضوع داشتند. تئوری در این دست از رمان ها ضرورت كار نشده. اگر تئوری را از این آثار بگیریم فرومی ریزد. این را باید در نظر بگیرید كه مكتب ها در طول زمان تغییر می كنند و گاه فراموش می شوند، در این میان اگر اثر خلاق باشد، ماندگار است. وقتی نویسنده ای اثر خود را متكی به تئوری می كند یا فراموش شدن آن تئوری اثر او فراموش می شود.»

میرعابدینی در ارتباط با شگرده ای نو می گوید: در میان آثار منتشر شده در سال 81 طبعاً كسانی مهم بودند كه تلاش هایی برای بهبود كار داشتند. شگرد نو در میان این رمان ها وجود دارد اما نگاه و اندیشه تازه در آن وجود ندارد. این آثار فاقد اندیشه ای است كه ما را متحیر كند. رمان تركیبی است از اندیشه و شكل. اگر هر یكی از این دو نباشد دیگر با اثری نو رو به رو نیستیم. در رمان های شكل گرای سال 81، اگرچه نویسنده تعمد دارد با شگردهای نو بنویسد، نگاه حاكم بر اثرش نگاه رئالیستی قرن نوزدهمی است. برای همین می گویم ضرورت شكل های به كار گرفته شده درك نشده. نوینسدگان این رمان ها پرهیز دارند كه به جامعه امروز نگاه داشته باشند و به بهانه های مختلف از مسائل امروزی گریزان هستند. رمان، تاریخ روحی نویسنده باید باشد این در حالی است كه نویسندگان این آثار از زمانه خود فاصله دارد. اغلم رمان ها بیوگرافی وار هستند و به گذشته نگاه دارند. بدون آن كه تلاش كنند تا این گذشته را با آینده ربط بدهند و از آن چراغی برای راه آینده به دست دهند. میرعابدینی یكی دیگر از نقاط ضعف رمان ها را عدم وجود مولفه های سرخوشانه و بهره مند از تخیل خلاق می داند و می گوید: در میان رمان هایی كه برای داوری جایزه ادبی اصفهان خواندم، زمانی كه شعفی به من بدهد وجود نداشت. رمانی كه طنز سرخوشانه و تخیل نداشته باشد، به قهرمان هایش نیز مجال گفت و گو نداده است و بین مخاطبان اثر نیز گفت و گو نداده است و بین مخاطبان اثر نیز گفت و گو به وجود نمی آید و این منافات دارد با آن چیزی كه داعیه نوشتن رمان چند صدایی دارد.

ابوتراب خسروی یكی دیگر از داوران بخش رمان نظری دیگر دارد. او می گوید: «وقتی بحث از رمان سال می شود، منظور رمانی است كه بتواند توقعات گروه داوری را برآورده كند. البته به نظر من چنین رمانی وجود داشت و اصرار بر این انتخاب داشتم. البته عدم ارتباط رمان مورد نظرم با مخاطب را كتمان نمی كنم ولی آرای دیگر داوران برایم قابل احترام است.» صفدر تقی زاده داور رمان در جایزه ادبی اصفهان و مهرگان ادبی نیز در این ارتباط می گوید: «شاید عدم گزینش رمان برگزیده سال بتواند هشداری به دست اندركاران اداره جامعه و نویسندگان جوان باشد تا به هر حال چاره ای اندیشیده شود.» تقی زاده در ارتباط با برگزاری این جایزه در اصفهان می گوید: بسیاری از این جوایز در كشورهای خارجی به نام شهرهای مختلف یك كشور نام گذری می شود. در ایران شاید این برای نخستین بار است كه شهر اصفهان در این زمینه اقدام به برگزاری این مراسم كرده است. این مراسم می تواند انگیزه ای برای برگزاری این گونه جوایز در سایه شهرهای ایران نیز شود، زیرا از این واقعیت نمی توان چشم پوشید كه بیشتر نویسندگان برجسته نظیر بهرام صادقی، احمد محمود، هوشنگ گلشیری، غلامحسین ساعدی، محمود دولت آبادی و.... از شهرستان ها پا گرفته اند. تقی زاده وضعیت رمان های منتشر شده در سال 81 را تأسف انگیز می داند و می گوید: عوام بسیاری در این زمینه مؤثر هستند كه یكی از آنها مشكلات و نابسامانی های اجتماعی است. از سوی دیگر حرفه ای نشدن ادبیات در ایران و گرفتاری نویسندگان برای تأمین معاش از عوامل مهم در این زمینه است. گرایش گروهی از نویسندگان به شگردهای پیچیده و مبهم داستان نویسی در كنار عدم توجه دست اندركاران و كل جامعه به این آثار در به وجود آمدن فضای گفته شده بی تأثیر نیست.

‎نشر فردا  Farda publishing‎'s photo.




دنبالک ها: google ، yahoo ،

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.